Berkay'ın evreni!

Her zamanki gibi okuldan dönüyordum sevgili dostlar...Sabah erken kalkmış,kargaların kahvaltısını yaptığı zamandan baya erken uyanmış olduğum için otobüs yolculuğumun yarısı uykuda diğer yarısı ise uykuyla uyanık olma arasındaki o ince çizgide geçiyordu.Tam o ince çizginin gerisinden 3 sayılık atış denemesinde bulunmaya hazırlanıyordum ki,yanımdaki amcanın telefonunun çalması beni o çizgiden sıçrattı.Tek gözümü açıp etrafa “noluyor lan?” bakışı atmamla beraber,”Şu telefona bakar mısın evladım kim arıyormuş?” sorusunu duymam aynı zamana denk geldi.Telefonda gördüğüm rakamları (ki onların yan yana dizilmesi amcayı arayan numarayı oluşturuyordu) uyku sersemi gözlerimle gördüğüm kadarıyla,Matrix’ten akan kodları yakalıyormuşçasına amcaya söyledim.Amca teşekkür etti…Amcanın yüzüne karşı rica ederim desem de kafamın içinde yankılanan “Otobüste telefonunu niye kapatmıyorsun be adam,hem yasakları çiğniyorsun hem de uykumun içine zıçıyorsun” sesine engel olamadım.O andan sonra da bir daha uyuyamadım zaten.Zaten ineceğim durağa da yaklaşmıştım.Durağa gelince otobüsten inip evime doğru yürümeye başlamıştım ki o amcayla aynı durakta indiğimizi fark ettim.”Evladım sana çok teşekkür ederim,o arayan numarayı söylemesen arayanın kim olduğunu bilemeyecektim ve telefonu kızımın yüzüne kapamamış olacaktım” dedi…”Telefonu niye kızının yüzüne kapıosun beyamca” diye gürledim aniden…”Sen evladının sana karşı gelmesi nasıl bir şeydir bilir misin oğlum?” şeklinde ağlamaklı bir ses duydum.”Kocaya kaçtı lanet olasıca kızım” diye devam etti amca.O sert ifadesinin altında aslında kırılgan bir çocuk ifadesinin bulunduğunu görmek pek de zor olmadı benim için..”Kız milleti değil mi,hepsi aynı yahuu,yüz vermeye gelmiyo bunlara” şeklinde damardan giriş yaptım.Dozunu fazla kaçırmış olacağım ki,”Öyle be evladım,öyle.Gel senle rakı içelim ne dersin? Benim 1940 doğumlu hatunla da dün ayrıldık,zaten dertliyim” şeklinde bir yanıt aldım.”Oha be amca dedim,sen de çok hızlıymışsın,helal olsun sana” “Yaa evladım,efsaneyim ben efsane ama gel gör ki bir kızıma laf dinletemedim” diye yine ağlamaya başladı amca.Hemen amcaya selpak uzattım,ona moral vermeye çalıştım.”1940 doğumlu hatunla ayrıldın diye umudunu kaybetme hemen,1935 doğumlular seni bekler” diye gaz verme girişiminde bulundum.Ancak evimin bulunduğu sokağa gelmiştim bile.Amcayla birbirimize iyi dileklerde bulunarak vedalaştık.Amca uzaklaşırken kulağıma “1930’lulara bile razıyım evlaaat” şeklinde sinek vızıltısı şeklinde bir ses geldi.Hiç oralı bile olmadım.Çünkü artık uykusuzluktan gözüm hiçbir şeyi görmez,kulaklarım hiçbir şeyi işitmez olmuştu…Yeni bir güne kargaların kahvaltısını yapmasından sonra başlama ümidiyle yatağıma girdim…..